Oke, we zijn in Utrecht een bierspelletje aan het spelen.

Ik: ‘Als je die krat nou omdraait kunnen we hem als tafel gebruiken.’

Al bijna 2 weken lang gaat nu de discussie of het DIE of DAT krat is. Iedereen in Utrecht zei ‘dat krat’, terwijl iedereen in Hoogvliet het met me eens is dat het ‘die krat’ is. Als er iemand ontzettend veel zin heeft om het op te zoeken, ga je gang. Maar ik vind dat ‘dat krat’ niet kan. Wel ‘dat kratje’.

Loesje: ‘Interpre- nee, intrepeter- nee, interperteren?’

Suus: ‘Volgens mij is het interpreteren’

Loesje: ‘In-in-in nou, interreperteren’

*De dikke van Dalen wordt geraadpleegd*

Loesje: ‘Mja, interpreteren’

Veel mensen houden niet van "die Deutsche Sprache". "Het klinkt zo debiel." "Het lijkt zo op het Nederlands." "Al die stomme naamvallen." "Stomme moffen."Ben ik dan de enige die van de taal houdt?Misschien komt het omdat mijn moeder oorspronkelijk Duitse is. We zongen Duitse kerstliedjes. We vieren kerst op kerstavond. Ik verbaasde me altijd als al mijn klasgenootjes zeiden dat ze pas kerst vierden op 1e kerstdag. Dan was kerst voor mij eigenlijk al weer voorbij. We aten dan ook altijd de bekende "Kartoffelsalad." Volgens het recept van mijn Duitse oma. Vanaf dat ik zou oud was dat ik op vakantie kon, ging ik mee naar Duitsland. Overal ben ik geweest. Mijn familie opgezocht door heel Duitsland. Pas op de middelbare school had ik er wat aan. Ik verveelde me dood tijdens de lessen Duits, verbaasde me over het niveau van de andere kinderen uit mijn klas. We gingen klassikaal een tekst lezen. Na 5 minuten had ik hem gelezen en de overige 45 minuten deed de klas erover om hem te lezen. En iedereen altijd maar schelden over "die moffen." Ik kan het niet uitstaan. Ja, ik weet ook dat het oorlog is geweest, ja ik weet ook dat er erge dingen zijn gebeurt, ja ik weet ook dat een groot deel daarvan de schuld is van duitse mensen. Maar niet van HEEL Duitsland. Het is allemaal gebeurt, het is verleden tijd. De mensen die daar iets mee te maken hadden zijn overleden of heel oud. Duitsland voelt als mijn tweede Nederland. Maar toch ook anders. De huizen, de straten, de natuur, de taal, de cultuur, de mensen. Alles anders en toch ook hetzelfde. Het is een deel van mij. Een deel van dat wat ik ken. Daarom hou ik van Duitsland.