Blah, m’n hoofd zit te vol. Ik denk te veel en dan past planologie er niet meer bij. En dan krijgen we weer het bekende concentratieprobleem. Het is bah. Ik wou dat ik zo’n studente was die uren achter elkaar kan leren. Het werkt niet, ik lees 3 regels en zit vervolgens naar buiten te staren.

Ik denk al een hele tijd, "ja, daar ga ik wat over schrijven." En dan vergeet ik het weer. Of, nouja, ik weet het eigenlijk wel, maar daar moet ik in een bui voor zijn, om echt een statement te maken ofzo. En dan, ja, nu niet.
Mijn broertje is weer lekker aan het drummen. Blij dat ie dat doet, anders speelt hij alleen maar op de computer. Het is net alsof de hemel naar beneden komt storten.
Vandaag gingen we kleren voor hem kopen. Wel leuke dingen gevonden. Hij heeft een hele dure, maar toch ook wel mooie trui bij Björn Borg gekocht. Hij weer helemaal blij dus dat is goed. Daarna samen nog een broodje gegeten bij La Place. Hij dacht dat La Place in de C&A zit. Soms denk ik dat ie een beetje wereld vreemd is .
Ik heb mijn cd binnen gekregen van Friska Viljor, de leuke Zweedse band die we gratis mochten zien op het Metropolis festival. Ik was in een eerlijke bui (en ik kon het zo snel niet op internet vinden lol) dus hup, cd bestellen bij de free Recordshop. Allemaal vanuit je luie stoel natuurlijk.
Dus, HA! Ik swing op Scandinavische mannen, dat is altijd goed. Waarom is dat altijd goed? Wat is het toch met Scandinavische mannen? Ik weet het niet. Misschien omdat ze zo leuk praten. Ja, ik denk het haast wel.

Hier zijn de bloemetjes dan. Kijken hoe lang dat gaat duren.
Het is te ver lopen naar de Feedback. Zeker als het warm is en je niet genoeg water hebt.
Ik heb nog steeds geen zonnebril.
Als ik nou die zingende pinguinkoelkast had, kon ik er nu in gaan zitten en de hele dag met de 25 verschillende midi-deuntjes meezingen.
Zal ik weer eens gaan paardrijden?
Als mijn vader nu gewoon mijn bamboe plant water had gegeven terwijl ik er niet was, zou ik nu naar een groene bamboe plant kijken in plaats van een gele en niet steeds denken "Goh ik moet die gele bamboe plant maar weggooien" en hem dan vervolgens laten staan.
Soms heb ik echt een hekel aan spullen van superkwaliteit. Ze blijven zo lang goed, dat je er nooit meer vanaf komt. Zoals mijn diddl badtas. Of mijn roze borstel. Of mijn bureau.
Als ik in een romantische film zou wonen zou ik weten dat wat ik ook doe, het uiteindelijk allemaal goed komt en ik een sappige "ik ren-naar-je-toe-en-vlieg-je-in-de-armen-want-dan-is-alles-goed-en-hoeven-we
-ons-nooit-meer-ergens-zorgen-over-te-maken-zelfs-niet-over-hypotheken-of
-belastingformulieren-scene krijgen aan het einde van de film.
Fuck dat.

Als ik nou John Rambo was kon ik gewoon alles voor elkaar krijgen door op iedereen mijn pijl en boog te richten.

dat zou dan vast niet communicatief verantwoordt zijn

at least it’ll be effective

* Als ik nou een hele goede computergeek was, zou ik mn computer zo kunnen fixen dat mn videokaart het boem doet en dat mn weblog hip is en alles. Dan wil iedereen met me praten en heb ik heel veel vrienden want ik kan dan coole dingen fixen, dus wil iedereen met me omgaan. Ik mag dan dingen voor hun fixen en wordt uiteindelijk door hen gebruikt en betaald in koekjes. Iedereen lacht me dan uit en ik beland met de computer als beste vriend. Toch maar niet.

* Als ik nou een 16 jarige HAVO student was, hoefde ik alleen maar elke dag naar school te fietsen en te doen alsof ik aan het opletten ben. Ik kan in de pauze een boterham eten, na school tv kijken en die nieuwste liedjes van ..ern…hoe heten ze..naja, die met die Umbrella-ella-ella van I-tunes halen en op mijn I-pod zetten. In het weekend kan ik naar Hollywood gaan en me druk maken over wat mijn mede HAVO-studenten van mijn nieuwe CoolCat outfit vinden. In de zomer kan ik dan op vakantie gaan naar Salou en daar dan op het strand liggen met mijn neppe Dior zonnebril. ‘s Avonds kan ik proberen om zo veel mogelijk Nederlandse jongens te zoenen. En als dan na de zomervakantie 1 van die jongens geen smsje terug stuurt kan ik heel hard huilen en zeggen dat ik een zwaar kut leven is en dat dat het ergste is wat me ooit is overkomen. Was het maar zo.

* Als ik nou een 22-jarige Accountant studente was, kon ik elke dag in de metro zitten en dan naar de Erasmus Universiteit gaan. Ik zou dan zo goed Nederlands praten en blonde krullen hebben, een witte sjaal, een lange zwarte jas en een bijpassende zwarte broek hebben. Met gouden oorbellen en een nette tas. Ik zou dan bij LaPlace gaan lunchen en ‘s avonds vragen naar mijn studiebegeleider emailen. Ik zou een vriendje hebben met een studentenkapsel. Hij luistert ook naar Guus Meeuwis en we gaan samen naar een concert. Argh my god te veel!

* Als ik nou een moeder was van middelbare leeftijd kon ik in een nieuwbouwwijk wonen. Met een man die een business baan heeft. In het weekend, als we de kinderen een keer bij opa en oma gedumpt hebben, gaan we samen tennissen of squashen, zoals dat business-couple. Daarna gaan we samen een cappuccino drinken. Doordeweeks hangen er allemaal kleurplaten op de koelkast en ligt er speelgoed in de woonkamer. Mijn dochter zit dan op ballet en wil alles fucking roze. Mijn zoontje zit op voetbal en houdt van Thomas de stoomlocomotief, daar zou ik wel voor zorgen. We hebben een konijn dat Nijntje, Flappie of Stampertje heet. Ik moet natuurlijk het hok schoon maken. Volgens alle pedagogische mensen moet ik ‘s middags boterhammetjes smeren en dan gaan vinger verven. Natuurlijk op de fiets boodschappen doen bij Albert Heijn. Waar blijft de tijd voor jezelf? Waarom ziet het er zo uit in mijn hoofd?

* Als ik nou een oude oma was kon ik van mijn pensioen genieten. Ik kan bij de vrouwenbond, zoals mijn oma en dan allemaal uitstapjes maken met andere oma’s. Ik zou geen geraniums nemen, want dan kan ik er ook niet achter zitten. In het weekend komen dan soms mijn kleinkinderen op visite en krijg ik eens een mooie tekening. Op woensdag ga ik naar Bingo en win nooit. Ik mag goedkoop met het openbaar vervoer.
Maar misschien wordt ik wel heel ziek. En herken ik mijn familie niet meer, of kan ik alleen nog maar in een bed liggen en kwijlen. Of misschien weet ik alles nog maar doet mijn hele lichaam pijn.

* Als ik nou een 8-jarig meisje was, ligt de hele wereld nog voor me open en weet ik niet wat me te wachten staat. Als ik nou maar terug zou kunnen gaan. Dan zou ik voor mezelf opschrijven wat ik niet moet doen. Met wie ik wel en niet moet omgaan. Ik zou naar die juf gaan en zeggen, wacht maar, over 10 jaar zie je wel dat ik mijn VWO-diploma kan halen, ook al denk jij van niet. Ik zou terug gaan naar groep 2 en zou zeggen, nou, ik kan nu eenmaal geen beter spinnenweb tekenen, je moet het er maar mee doen. Ik zou tegen iemand zeggen, hou eens op met zo gemeen doen.
Als ik 8 was, zou ik tegen mezelf zeggen, over 5 jaar komt er iemand, iemand die je na 1 keer nooit meer wilt zien. Zorg er voor.
Ik zou zeggen, over 8 jaar gaat opa dood. Zeg wat je wilt zeggen.
Ik zou zeggen, kon het allemaal maar.

Ik ben echt een heel slecht meisje. Ik ben ook geen jongen-meisje, denk ik. Maar zeker geen meisje-meisje. Ik hoor nergens bij. Ik kan niet zo erg meisje zijn, ook al probeer ik het echt. En ik wil het ook wel, soms. Denk ik.
Ik heb geen handtasjes.
Ik weet meer over Star Wars en Lord Of The Rings dan over make-up.
Ik heb niks in mijn bezit dat roze is.
*denkt*
O ja, een borstel, maar dat telt niet echt want die heb ik sinds ik 7 ben.
Ik heb er een hekel aan om naar de kapper te gaan.
Ik ga nog liever naar de tandarts.
Ik ben niet in het bezit van echte hakken.
Ik heb wel een paar neppe, die ik in een meisjesbui gekocht heb, maar nooit aan doe.
Dat geldt ook voor jurkjes en rokjes.
Eigenlijk heb ik een hekel aan roze.
Ik bestel bier in plaats van een ..zie je! Ik weet niet eens wat meisjes drinken! Geeeez
….
…
..
.
Dit klopt niet. Er moet iets aan gedaan worden!

I’m so sad. Zo’n loser.
Ik heb serieus overwogen om de complete collectie van de Xfiles te kopen, en dan 3 weken achterelkaar in bed te liggen met de gordijnen dicht om een xfiles marathon te houden. En dan vraag ik mn vader of hij mn eten naar boven wil brengen. Ik ben triest.
Best goed plan eigenlijk…
Ik speel heel veel Guitar Hero. Ik ben beter dan Andy. Maar gelukkig dan weer niet beter dan mn broertje.
Ik zou me een ongeluk schamen als iemand er ooit achterkomt wat er allemaal in mijn Windows Media Player bibliotheek staat.
Ik weet veel te veel vragen van de Lord of The Rings versie van Triviant.

Maar aan de andere kant ben ik ook best cool. Want ik heb op dit moment een pak oreo koekjes voor mn neus én een glas IRN-BRU!!!! Maar ik denk niet dat dat mijn loser-gehalte ophaalt, want ik ga nu namelijk verder met mijn simulatieleven dat interessanter is dan dat van mij. Dus laterzz

Ik wordt er helemaal gek van. Dat stomme profielwerkstuk, die stomme "Joy Forever" opdrachten! Nou, wat heb ik een JOY gehad zeg, toen ik die opdrachten maken.
"Ontwerp nu het decor voor het verhaal dat je net gelezen hebt en maak dit samen met je klasgenoten" -volgende opdracht-
"Schrijf een muziek stuk dat bij deze sfeer van het verhaal past en rap dit voor de klas"
-volgende opdracht-
"Schrijf een gedicht als inleiding voor dit verhaal"

JA JEETJE ZEG! Denken ze nou echt dat ik niks beter te doen heb dan die nutteloze stomme literatuur opdrachten maken???? Maandag profielwerkstuk inleveren, heb je weer die drol van een leraar Nederlands die zegt dat je ook nog "even" 15 (!!) gedichten uit de 19e en 20e eeuw uitgebreid moet gaan analyseren en bespreken.  ARRRG.

- Maak een beeldscriptie, bedenk nu eens een keer wat voor je eindopdracht voor tekenen, we zijn al 4 weken hier aan bezig en je hebt nog steeds niets!
NEE vind je het gek? Inspiratie moeten vanzelf komen.
- Maak een werkstuk over delfstoffen in Nederland.
- Maak ook nog een presentatie over een onderwerp uit de examenbundel.
- Noteer al je boeken die je in 3 jaar gelezen hebt, en lever al je leesverslagen er van in (die je uiteraard nooit terug hebt gehad; in dat geval moet je een samenvatting schrijven en een beschrijving van de hoofdpersonen).
- Bereid je mondeling voor
- Neem je economie door
- Ben je nu nog niet begonnen met het voorbereiden van het eindexamen?

NEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

En dan moet ik dat stomme werkstuk afmaken, waarvoor ik mn computer nodig heb, maar dat gaat niet, want ik zit bij mama en daar moeten we de computer delen. Wat betekend dat mn broertje er op woont, als ik er op wil staat de tv aan of zijn ze ruzie aan het maken. IK WEET HET OOK NIET MEER

–Fuck it all

Klik HIER voor nog meer ellende

Vandaag is het een jaar geleden, dat ik mijn papa ineens op school zag staan. Hij kwam mij en mijn broertje ophalen, we moesten naar oma. Opa was weg.
Daar was iedereen er al. De familie, en de begrafenisonderneemster mens iets. Witte bloemen, rode bloemen, rozen, tulpen weet ik het allemaal. Iedereen was er voor elkaar. Iedereen omhelsde (omhiels?) elkaar.
‘s Middags werd hij gebracht en opgebaard, midden in de woonkamer. Sommige mensen vonden dat later met condoleren wat vreemd en voelde zich ongemakkelijk. Voor ons was het "normaal". Hij was gewoon bij ons in de woonkamer, en had een klein lachje op zijn gezicht.
Hij lag er vredig bij. Het waren emotionele, indrukwekkende, maar toch ook een soort fijne dagen. Familiebanden zijn nog nooit zo sterk geweest.
Dinsdag was het ergst. De begrafenis. Hij moest de kist in. En toen gingen ze dat dichtdraaien. Wat doen ze nou?! Daar ligt mijn opa, dat kan niet, dat mag niet, je kunt hem niet zomaar opsluiten. En toen ging het heel snel. De auto in, naar de begraafplaats. De zaal in, tientallen zakdoekjes. Ik kon niet stoppen en de mis was nog niet begonnen. Schelle orgelmuziek, psalmen die ik eigenlijk niet hoorde. Familieherinneringen die mij bijbleven. 9 witte kaarsen, 9 kleinkinderen. Toen naar het graf, met de kist. Ik liep pal achter de kist. Met de rode rozen. Op mijn zwarte jurk. Toen viel mijn traan op die roos.
In zo’n achterlijk zakgestelsel ding. Half naar beneden, een psalm en lied dat ik niet kende. Allemaal kregen we rozeblaadjes om te strooien. Bescheiden nam ik een klein handje, zodat de andere mensen ook nog wat hadden. En toen moest die big natuurlijk weer 2 handen volnemen, het was haar opa niet eens.
Maar het maakt niet uit, die van mij zaten vol met liefde. Liefde die ik gaf, herinneringen die ik bij me hield. Ik ging als laatse weg. Ik kon hem daar nog niet alleen laten liggen? Hoe vreselijk het ‘s avonds was, toen ik in mijn warme bed lag en hij in die koude natte grond. Dat was niet goed.

Een jaar geleden, toch zo dichtbij. Ik denk er nog vaak aan. Hoe het was en hoe het is. Hoe hij was en hoe hij nu is. Vergeten doe je niet.   

Soms vraag je je wel eens van die dingen af, tenminste, ik dan. Waarom ben ik zo? Waarom reageer ik altijd zo op bepaalde dingen? Waarom ben ik bang voor andere dingen? Waarom kan ik hier niet mee omgaan? Ben ik zo raar? Hoe komt dat?
Eigenlijk kwam ik die vragen voor de zogenoemde "pubertijd" bij mezelf niet tegen. Toen was alles zoals het was. Ik was dat kind Marloes. Net zoals de fancy ofzo zei "dat stukje verbrande sla op je bord in een restaurant; je wil het niet maar je krijgt het en komt er niet vanaf." Dat was dan zeg maar ik. Maar dat gaf niet, want zo was het nu eenmaal en zo zou het altijd blijven.
Totdat je na 17 jaar eens een keer echt gaat nadenken en erachter komt dat het helemaal niet zo is. Waarom heb je dat in godsnaam zo lang geloofd? Hoe kan dat nou?

Het volgende wat je dan doet is je hele leven afzoeken op dingen waardoor dat dan kan komen. Hoelang was dat al zo? Hield het ooit op? Nee. Het hield nooit op. Het was er altijd. En het zou er ook altijd blijven. Misschien blijft het er nu alsnog. Ik heb gedacht, en gedacht. En ik denk dat ik het weet. Want voordat ik naar school ging, was het er namelijk nog niet. Toen was er nog dat oprechte gevoel van gelukkigheid. Ookal was dat bij nader inzien ook niet zo. Ik was altijd al verlegen enzo. Maar niet zo erg als dat het later werd, toen ik naar school ging.
Het gaat bijna lijken op "ik was 4 en ging naar school." Maar zo was het gelukkig niet. Ik woonde vlakbij 2 scholen, die met de gele deuren en die met de rode deuren. Ik wilde heel graag naar die met de gele deuren, want ja, ik vond die gele deuren nou eenmaal mooier. Dus ik ging uiteindelijk naar die met de rode deuren.

En toen begon het eigenlijk. (Hier ging ik dus weer uitwijken over de eerste schooldag, die komt nog wel een andere keer). Het kwam door juf I. Die tegen mij zei dat ik mijn snater moest houden. Het kwam door de vreemde kinderen, het kwam weer door juf I. Ze mocht me niet, ik mocht haar daarom niet. Het kwam omdat ik een stom spinnenweb moest tekenen, wat ik niet kon. Dus liet ik mijn creatie zien. "Dat is toch geen werk van een kind uit groep 2 (toen inmiddels)!" Om deze woorden kracht bij te zetten pletterde ze mijn creatie in den vuilnisbak en kreeg ik de opdracht om overnieuw te beginnen.
Het kwam door die keren dat ik wol op moest plakken, dat zou ik mijn kinderen nooit laten doen. Wol op plakken is een van de ergste dingen die je op de basisschool moet doen. Naast tafels leren en knopen leggen met handarbeid les.
Maar vooral, kwam het door haar. Waar ik elke, elke, elke en elke maandag en dinsdag naar toe moest. Mama bracht me ‘s ochtends. Hoe vreselijk ik die fietstocht niet vond. Hoe vaak ik me stevig aan mama vasthield en uiteindelijk los moest laten. Papa haalde me na 5 uur weer op. Hoe geweldig ik die autorit naar huis niet vond. En zelfs nu, misschien al bijna 10 jaar sinds ik daar weg ben, kan ik het nog steeds niet. Ik kan nog steeds niet hier opschrijven hoe het daar was. Het is een vast stuk. Waar amper over gesproken wordt. En toch sleep ik dat vaste zware stuk al heel mijn leven mee. Nou ben ik niet oud, maar toch sleep ik het te lang mee. Het is moeilijk, de woorden zijn er niet. De gevoelens die niet beschreven kunnen worden door mij. Omdat ik het gewoon niet kan.